اشکانیان

شاهنشاهی اشکانی یا اشکانیان «۲۴۷ ق.م. ۲۲۴ م» که در ادبیات غربی با نام امپراتوری پارت‌ها شناخته می‌شود، نام دودمانی ایرانی و یکی از قدرت‌های سیاسی و فرهنگی ایرانی در ایران‌زمین بود که ۴۷۱ سال بر قسمت اعظم غرب آسیا حکومت کرد.[۷][۸] این شاهنشاهی در قرن سوم پیش از میلاد توسط اَرشَک رهبر قبایل ایرانی پَرنی، گروهی از داهان، پس از فتح پارت در شمال شرقی ایران تأسیس گردید.[۹] وی سپس با متحد کردن پارتیان و دیگر اقوام ایرانی علیه سلوکیان قیام کرد. مهرداد یکم (۱۷۱–۱۳۸ پ. م) با تصرف مناطق ماد و میان‌رودان، قلمرو اشکانی را تا حد زیادی گسترش داد و سرانجام شاهنشاهی اشکانی در دوران مهرداد دوم به اوج گستره خود رسید. پهناوری دولت اشکانی در دورهٔ اقتدارش از رود فرات تا هندوکش و از کوه‌های قفقاز تا خلیج فارس را شامل می‌شد. به‌دلیل قرار گرفتن جاده ابریشم در گسترهٔ حکومت اشکانی و قرار گرفتن در مسیر بازرگانی بین امپراتوری روم و حوضه مدیترانه و امپراتوری هان در چین، این امپراتوری به مرکزی برای تجارت جهانی تبدیل شد.

اشکانیان در دهه‌های نخستین حکومت خود، بخشی از سنت‌های هِلِنیسم که پس از نبرد گوگمل رواج یافته بود را در دربار خود پذیرفتند؛ اما رفته‌رفته سنت‌های ایرانی بر همتایان هِلِنی خود غلبه کردند و این دوره شاهد یک نوزایی فرهنگی ایرانی بود. شاهان اشکانی خود را «شاهنشاه» می‌خواندند که نشانگر ادعای آنان بر جانشینی هخامنشیان است. در واقع شاهان اشکانی به راستی شاهِ شاهان بودند، زیرا تعداد زیادی از شاهان منطقه فرمانروای اشکانی را به عنوان شاهنشاه خود به رسمیت می‌شناختند؛ درحالی که در دوره هخامنشی فرمانروایان محلی توسط دولت مرکزی انتخاب می‌شدند، شاهنشاهی اشکانی تعداد زیادی پادشاهی کوچک و بزرگ را در دل خود جای داده بود که فرمانروایی بر آنان به صورت موروثی دست به دست می‌شد. گرچه تعدادی شهربانی نیز به مانند گذشته وجود داشتند، اما در مقایسه با همتایان هخامنشی خود از خودمختاری کمتری برخوردار بودند. با گسترش قلمروی شاهنشاهان اشکانی، مرکز قدرت این دولت از شرق، به غرب ایران منتقل شد.

نخستین دشمنان اشکانیان، سلوکیان در غرب و سَکاها در شمال بودند. اما رفته رفته و با گسترش قدرت آنان به سوی غرب، این دولت وارد ستیز با پادشاهی ارمنستان و در نهایت یک رقابت طولانی با رومیان شد. جمهوری «و سپس امپراتوری» روم و اشکانیان بر سر مسائل متعددی، از جمله انتخاب پادشاه ارمنستان با یکدیگر به رقابت می‌پرداختند. ایرانیان در سال ۵۳ پیش از میلاد به طرز تحقیرآمیزی مارکوس کراسوس را در جنگ کارِه شکست دادند و در ۴۰–۳۹ پیش از میلاد، بخش‌های وسیعی از قلمروی آسیایی رومیان را فتح کردند؛ اما با ضدحمله مارک آنتونی، این مناطق مجدداً به زیر فرمان روم درآمدند. زد و خورد میان ایران و روم در سده‌های بعد و تا پایان دوران ساسانی ادامه پیدا کرد. هرچند، سرانجام این جنگ‌های داخلی بود که زمینه‌ساز ضعف و زوال اشکانیان را فراهم ساخت که منجر به شورش اردشیر بابکان، فرمانروای اصطخر در پارس، گردید. اردشیر در ۲۲۴ میلادی اردوان پنجم را شکست داد و با ورود به تیسفون، پایان دولت اشکانی را رقم زد. دولت اردشیر، شاهنشاهی ساسانی، برای بیش از چهار سده بر ایران و بخش‌های وسیعی از سرزمین‌های اطراف فرمان راند، تا اینکه در میانه‌های سده هفتم میلادی توسط مسلمانان از بین رفت. با وجود سقوط دولت اشکانی در ایران، شاخه‌های دیگر این دودمان، نظیر اشکانیان ارمنستان و اشکانیان ایبری، تا قرن‌ها بر قفقاز فرمان راندند.

منابعِ اشکانی، نوشته شده به پارتی و یونانی، در مقایسه با ساسانیان و حتی هخامنشیانی که به لحاظ زمانی پیش از آنان حکومت کردند، بسیار خرد و اندکند. جدا از منابعی نظیر سکه‌ها، سفال نوشته‌ها، سنگ‌نبشته‌ها و اسناد به دست آمده، منبع دیگری که توسط اشکانیان نوشته شده باشد، در دست نیست؛ به همین دلیل باید تاریخ اشکانی را در نوشته‌های خارجی جست. تواریخ یونانی، رومی و چینی شامل اطلاعات ارزشمند اما ناکافی از این دوره هستند. هنر پارتی از دیگر زمینه‌هایی است که می‌توان برای درک بهتر دوران اشکانی و جامعه ایرانی در آن دوران از آن استفاده برد.

شاهنشاهی اشکانی

۲۴۷ پیش از میلاد–۲۲۴ پس از میلاد
شاهنشاهی اشکانی در نهایت گسترهٔ خود

شاهنشاهی اشکانی در نهایت گسترهٔ خود

پایتختتیسپون،[۱] هگمتانه، صددروازه، شوش، نسا، ارشاک
زبان(های) رایجپارتی (رسمی)[۲] یونانی (رسمی)،[۳] پارسی میانه، آرامی (زبان میانجی)[۳][۴] اکدی[۱]
دین(ها)مزدیسنا
کیش بابلی[۵]
حکومتشاهنشاهی فئودالی[۶]
شاهنشاه 
 

• ۲۴۷–۲۱۱ پیش از میلاد

اشک یکم (نخستین)

• ۲۰۸–۲۲۴ پس از میلاد

اردوان پنجم (واپسین)
قوه مقننهمجلس مهستان
دوره تاریخیتاریخ باستان
 

• بنیان‌گذاری

۲۴۷ پیش از میلاد

• فروپاشی

۲۲۴ پس از میلاد
مساحت
۱ م.۲٬۸۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۱٬۱۰۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
واحد پولدریک اشکانی
پیشینپسین
سلوکیان
آتورپاتکان
شاهنشاهی ساسانی
شاهنشاهی کوشان
امروز بخشی از افغانستان

 ارمنستان
 جمهوری آذربایجان
 بحرین
 گرجستان
 ایران
 عراق
 کویت
 پاکستان
 قطر
 عمان
 عربستان سعودی
 سوریه
 ترکیه
 ترکمنستان
 امارات متحده عربی
 یمن
 ازبکستان
 هند

 روسیه
ادامه نوشته

سلوکیان

امپراتوری سلوکی نام پادشاهی‌ای یونانی بود که در میان سال‌های ۳۱۲ تا ۶۴ پیش از میلاد (۲۴۸ سال) بر آسیای غربی فرمان می‌راند. پس از مرگ اسکندر مقدونی سرزمین‌های او میان سردارانش تقسیم‌شدند. سلوکیان جانشینان سلوکوس یکم بودند که در ۳۰۶ پ.م. به قدرت رسید. مصر باستان نیز به دودمان بطلمیوسی (یا بطالسه) و یونان و بخش‌های اروپایی امپراتوری اسکندر نیز به مقدونیان رسید.

امپراتوری سلوکی

 

Ἀρχή Σελεύκεια
آرخه سله‌اوکیا
امپراتوری سلوکی

۳۱۲ پیش از میلاد–۶۳ پیش از میلاد
نقشه امپراتوری سلوکی پیش از شکست سلوکوس از چاندره گوپتا

نقشه امپراتوری سلوکی پیش از شکست سلوکوس از چاندره گوپتا

وضعیتامپراتوری سلوکی
پایتختسلوکیه
(۳۰۵–۲۴۰ پیش از میلاد)
انطاکیه
(۲۴۰–۶۴ پیش از میلاد)
زبان(های) رایجیونانی (زبان رسمی)

فارسی باستان

آرامی
دین(ها)آیین یونانی
حکومتپادشاهی
پادشاه 
 

• ۳۰۵–۲۸۱ پیش از میلاد

سلوکوس یکم

• ۶۵–۶۳ پیش از میلاد

فیلیپ دوم
تاریخ 
 

• بنیان‌گذاری

۳۱۲ پیش از میلاد

• گشوده‌شدن انطاکیه به دست پومپه

۶۴ پیش از میلاد

• واپسین پادشاه سلوکی برکنار شد؛ ;
بخش‌های بازمانده از قلمرو سلوکی در سوریه استانی رومی گردید.

۶۳ پیش از میلاد
مساحت
۳۰۱ پیش از میلاد۳٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۱٬۵۰۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
۲۴۰ پیش از میلاد۲٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۱٬۰۰۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۷۵ پیش از میلاد۸۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۳۱۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۰۰ پیش از میلاد۱۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۳۹٬۰۰۰مایل‌مربع)
پیشینپسین
پادشاهی مقدونیه
هخامنشیان
سوریه (استان روم)
اشکانیان
دولت یونانی بلخ
حشمونیان
ادامه نوشته

هخامنشیان

هَخامَنِش (درگذشته ۶۵۰ پیش از میلاد[۱]) نام کسی است که دودمان هخامنشی خود را به نام او می‌خواندند. واژه هخامنش معنای دارنده اندیشه راست را می‌رساند. وی نیای بزرگ هخامنشیان و سرپرست طایفه پاسارگادیان بوده باشد.

هخامنش توسط دیاکو پادشاه مادها به فرمانداری پارسه منصوب می‌شود و در حمله‌ای که تعدادی از جنگجویان پارسی علیه تعدادی از سربازان سناخریب پادشاه آشور ترتیب داده بودند سرکردگی آنان را بر عهده داشت. حکومت هخامنش در آنشان درست در زمانی بود که طایفه دیگری از آریایی‌ها (مادها) در غرب ایران در حال تشکیل حکومت مقتدری بودند.

فرزندان و دیگر بازماندگان هخامنش سرانجام به تأسیس حکومت نیرومندی در آسیا موفق گردیدند که از ۵۵۹ ق. م تا سال ۳۳۰ ق. م دوام آورد. بعد از هخامنش حکومت آنشان به فرزندش چیش‌پیش رسید.

هَخامَنِش
شاه پارس
پیشینتاسیس پادشاهی پارس
جانشینچیش پیش
 
درگذشت۶۵۰ پیش از میلاد
پارس
فرزند(ها)چیش پیش
خاندانهخامنشی

 

ادامه نوشته

مادها

پادشاهی ماد حکومتی بود که طی سده‌های میانی هزارهٔ یکم پیش از میلاد، از حدود ۶۷۸ پ.م. تا حدود ۵۴۹ پ.م.، بر نواحی غربی و مرکزی فلات ایران حکمرانی می‌کرد.

هرچند که دوران پادشاهی شاهان ماد و مدت پادشاهی آن‌ها و نیز ترتیب‌شان مورد مناقشه است، اما به‌گفتهٔ هرودوت، سلسلهٔ مادها شامل چهار شاه بود که به یک خانواده تعلق داشتند و به مدت ۱۵۰ سال فرمانروایی کردند و نام آن‌ها عبارت بود از دیاکو، فرورتیش، هووخشتره و ایشتوویگو. از میان این شاهان، تنها به هووخشتره و ایشتوویگو در متون میخی اشاره شده‌است. با این وجود، پژوهشگران برای یافتن نام دیاکو و پسرش فرورتیش در دیگر منابع مرتبط تلاش کرده‌اند. از این روی، رئیس قبیلهٔ ماننا، دَیائوکو نام داشت که چندین بار در متون آشوری نو (و نیز سال‌نامه‌ها) از دورهٔ سارگون دوم نامش ذکر شده‌است و با دیاکو که هرودوت ذکر کرده‌است، یکی دانسته می‌شود. از او در منابع آشوری به‌عنوان والی ماننا (šaknu) یاد شده‌است که با شاه اورارتو علیه فرمانروای ماننا متحد شده‌بود، اما توسط سارگون اسیر شد و در سال ۷۱۵ پیش از میلاد همراه با خانواده‌اش به سوریه تبعید گردید. او ظاهراً در همان‌جا درگذشت.

به مادها در سال‌نامه‌های آشوری نو از سال ۸۳۶ پیش از میلاد به بعد تا اواخر سوگند فئودالی اسارحدون (۶۷۲ پ. م) اشاره شده‌است، آن‌ها توسط شاهک‌نشین‌های کوچک اداره می‌شدند: پادشاهی مرکزی تأسیس نشده‌بود و اساس چیزهایی که بعداً به دیاکو، قاضی افسانه‌ای نسبت داده شد، هنوز وجود نداشت. هنگامی که امپراتوری آشور در سال ۶۱۲ پیش از میلاد سقوط کرد، مادها نقش مهمی ایفا کردند. پایان حکومت مادها نیز با وجود افسانه‌هایی که در اطراف کوروش وجود دارد، همچنان در تاریکی است.

 

پادشاهی ماد

حدود ۶۷۸ پ.م.–حدود ۵۴۹ پ.م.

پادشاهی ماد در گسترده‌ترین حالت (سدهٔ ششم پیش از میلاد)، بنا بر هرودوت

پادشاهی ماد در گسترده‌ترین حالت (سدهٔ ششم پیش از میلاد)، بنا بر هرودوت

پایتخت

هگمتانه

زبان(های) رایج

مادی

دین(ها)

آیین کهن ایرانی

شاهان

 

دوره تاریخی

عصر آهن

 

• بنیان‌گذاری

حدود ۶۷۸ پ.م.

• فتح‌شده به‌دست کوروش بزرگ

حدود ۵۴۹ پ.م.

مساحت

۵۸۵ پ.م.[۱][۲]

۲٬۸۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۱٬۱۰۰٬۰۰۰مایل‌مربع)

پیشین

پسین

امپراتوری آشوری نو

اورارتو

شاهنشاهی هخامنشی

ادامه نوشته

ایران و اریاییان

ایران و آریاییان

نوشتار اصلی: مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران

نظریه‌ای که امروز بیش از هر نظریهٔ دیگری در میان صاحب‌نظران مقبول است اینست که قبایلی که خود را آریایی (آریایی در زبان ایشان به معنی شریف یا نجیب بود) می‌خوانندند در اواخر هزارهٔ دوم پیش از میلاد (در این تاریخ اختلاف بسیار است) به فلات ایران سرازیر شدند. از بررسی اساطیر و زبان ایشان برمی‌آید که ایشان خویشاوندی نزدیک با هندیان داشتند و گویا پیش از آمدن آنان به ایران و مهاجرت دستهٔ دیگر به هند با هم می‌زیستند. به هر حال آنچه مسلم است اینست که هر دو دسته خود را آریایی می‌خواندند.

دانش پژوهشی‌های نوین نشان می‌دهد که عنصر ایرانی زبان همواره در میان تیره‌های به اصطلاح آسیانیک دخیل بوده‌اند.[۳۳]

تاریخ ایران

تاریخ ایران

این مقاله به تاریخ ایران بزرگ (همچنین ایران‌زمین یا ایرانشهر)[۱][۲] شامل محدودهٔ جغرافیایی و حوزه تمدنی فلات ایران و جلگه‌های مجاور آن،[۳] شامل ایران، بخش بزرگی از قفقاز و آسیای مرکزی می‌پردازد[۴] که در زبان‌های فرنگی از آن معمولاً با عنوان پرشیای بزرگ یا پارس بزرگ یاد می‌کنند.[۵][۶][۷] کاربرد تاریخی ایران تمام مرزهای سیاسی کشوری که تحت تسلط ایرانیان بود همچو بین‌النهرین و اغلب ارمنستان و جنوب قفقاز را هم در بر می‌گیرد.[۸][۹]

 

هگل، ایرانیان را نخستین ملت تاریخی و شاهنشاهی ایران را اولین امپراتوری تاریخ می‌داند.[۱۰] هنگامی که سخن از تاریخ ایران می‌رود، باید به این نکته توجه داشت که آیا منظور تاریخ اقوام و مردمانی است که از آغاز تاریخ تا کنون در مرزهای سیاسی ایران امروزی زیسته‌اند یا تاریخ اقوام و مردمانی است که خود را به نحوی از انحاء ایرانی می‌خوانده‌اند و در جغرافیایی که دربرگیرندهٔ ایران امروز و سرزمین‌هایی که از دیدگاه تاریخی بخشی از ایران بزرگ (ایرانشهر) بوده‌است زیسته‌اند. ایران گاه تاریخ ایران را از ورود آریایی‌ها که نام ایران نیز از ایشان گرفته شده‌است، به فلات ایران آغاز می‌کنند؛ ولی این به این معنی نیست که فلات ایران تا پیش از ورود ایشان خالی از سکنه یا تمدن بوده‌است. پیش از ورود آریاییان به فلات ایران تمدنهای بسیار کهنی در این محل شکفته و پژمرده شده بودند و تعدادی نیز هنوز شکوفا بودند. برای نمونه تمدن نوشیجان در ملایر[۱۱][۱۲] شهر سوخته (در سیستان و بلوچستان) ، تمدن ساکنان تپه سیلک (در کاشان) ، تمدن ایلام (در شمال خوزستان) ، تمدن منائیان (در بوکان ، کردستان و جنوب آذربایجان غربی) ، تمدن پارسوا (در پیرانشهر) ، تمدن جیرفت (در کرمان) ، پادشاهی الیپی (در کرمانشاه(پایتخت) و کردستان) ، تمدن لولوبیان (در کرمانشاه(پایتخت) ، کردستان و آذربایجان) ، گوتیان (در کردستان و کرمانشاه و آذربایجان) ، تپه حسنلو در جنوب آذربایجان غربی تمدن گنج دره (در هرسین کرمانشاه) ، تمدن زیویه (در سقز کردستان) ، تمدن تپه گوران (در گیلانغرب کرمانشاه) تمدن تپه های شیخی آباد و جانی (در دینور کرمانشاه) ، تمدن گودین تپه (در کنگاور کرمانشاه) ، تپه علی کش در ایلام ، اسکندری (در هفشجان) ، تمدن اورارتو (در آذربایجان) ، تپه حصار (در دامغان سمنان) ، تپه شهداد (در کرمان) ، تپه گیان (در نهاوند همدان) ، تمدن کاسی‌ها (ابتدا در بین رودان و سپس در زاگرس) ، تپورها در تبرستان (مازندران) و... در سرزمین ایران بودند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نقشه قلمرو سلسله‌های حاکم بر ایران و گستره حکومتی سلسله‌های مختلف از دودمان هخامنشیان تا حکومت جمهوری اسلامی. در این نقشه سلسله‌هایی که بر غالب ایران مسلط بوده‌اند، متذکر شده‌اند و حکومت‌های ملوک طوایفی و محلی ذکر نشده‌اند. همچنین هنگامی که سرزمین کنونی ایران بخشی از یک امپراتوری خارجی بوده در این نقشه ثبت نشده‌است به عنوان مثال وقتی ایران زیر حکومت سلوکیان، خلفای راشدین، امویان، عباسیان و مغول بوده‌است

ادامه نوشته